top of page

1:


Yarım küre şeklinde bir çikolata topçuğuydu her şey aslında;

Kolonya kokusuyla karışık.



2:


Kuşlar uçarken gökyüzünde,

Bir tüy düşerdi

Yeryüzünden.



~2014

  • Yazarın fotoğrafı: cingiler
    cingiler
  • 4 May 2020

Korku damarlarında dolaşan sessizlikti. Kırmızı ve parlak bir Kan Ay'ı gibi sessiz, sessiz ve ölümcül. Sessiz ve korkmuş. Olduğu yere çakılmış, nefes alamıyor. Karşısında karanlık ve sokaklarda sadece ay ışığı... Apartmanlar suskun ve karanlık, yanan tek sokak lambası mumları örnek almış. Duruyor ve nefes alamıyor. Karanlık, karanlık çünkü karşısında. Ay parlıyor adamın yüzünde, karanlık ise karşısında. Nefes alan, her saniye ölen bir karanlık. Karanlık ki kanayan, damarlarındaki korku artık sessiz olmayan karanlık. Her kalp atışında boşluğa bir adım daha yaklaşan karanlık. Karanlık bağırmıyordu. Damarlarına tezat, sessizce ağlıyordu. Ay, gözyaşlarına baktı adam karanlığa. Adam dizlerinin üzerine çöktü, bacakları kaybolan bilincini hissedemiyordu artık. Adamın yüzü göğe döndü. Ağzı açıldı, bir şey dedi. Öyle dedi ki karanlık ağlamayı bıraktı bir anlığına, sokağın başında bir ambulans gözüktü, adamın dediği siren sesini bastırıyordu. Adam söylüyor ve Tanrılar kaçıyordu. dam elini kaldırdı ve parmağını bastırdı. Karanlık çöktü, göyaşları kuru. Ambulans durdu. Silahın yankısı ve siren dışında bir şey kalmamıştı. Sessiz kızıl Ay kendisini görmüştü.


2014

Arka sayfa:


Bir şey, hiçbir şey gelmiyor aklıma. Kanlı gözler görüyor, kaçıyorum. Açık değil gözlerim ya da zihnim. Her şey üst üste, her şey kapalı. Kapılar. Açılan kapılar, kapanan kapılar. Görünmez yargılar, görünür olurlar.


Siyah bir gökyüzü. Altında bembeyaz bir çocuk. Sadece parlıyor. Sadece kirli. Simsiyah bir orman. Kargalar uçuyor. Çocuk bayrak gibi. Kırmızı. Kan süzülüyor bileklerinden, soluyor yavaş yavaş. Nefes alıyor, veriyor. Rengi değişiyor, kararıyor yavaş yavaş. Beyaz siyaha, aydınlık karanlığa dönüyor. Yıldızlar çöküyor yeryüzüne, kana bulanıyorlar. Nefret yayılıyor karanlığa. Çürüyüp dökülüyor kanlı yıldızlar yeryüzüne, yüzgarla birleşip ormanın oluyorlar. Çocuk ölüyor. Tamamen sönüyor.


Demir kokusu.

Her yer sadece demir koktu.

Ve karanlık çöktü tekrar.


Ön sayfa:


1:


Korkusuz yalanlar, Aydınlıkta bulur yollarını

Ölümsüz karanlık sararken

Kollarını, gerçeğin güzelliğine



2:


"Ölü adamların gözleridir bunlar

Yalan alevlerinde dövülmüş."


2014

© 2020 Oğulcan Cingiler

bottom of page