Beceriksiz Bir Dans

Beceriksizce dans ediyorum gibi. Adımlarım karışıyor, partnerimin ayağına basıyorum, yetişemiyorum; sıçıyorum genel olarak yani. Bildiğim bir dansı unutmuşum gibi hissediyorum. Unutmadığımı biliyorum. Her dansın tek başına edilmediğini de biliyorum. Yine de suçu kendimde arıyorum: "Ritmi kaçırıyorum. Adımları yanlış atıyorum. Ben bu işi beceremiyorum."

Konu bu değil aslında, değil mi? Konu hiç bu değil aslında.

Il n'y a jamais des signaux mélangés.

Fransızca bilen herkesten özür dilerim.

Kavanozun Dibini Kaşıklarken

Sanki bilişsel yetilerim "sağlık barı", "mana" tarzı bir şeydi ve bitmiş gibi hissediyorum. 2.5 saat sonraya yazmam gereken bir yazı var, beynim ölmüş durumda. 18.5 saat sonra sınavım var, beynim ölmüş durumda. 2 gün sonraya yazmam gereken kod var, muhtemelen uyumadan, ve beynim ölmüş durumda. Bitmiş bir diş macununun dibini sıkıyormuş gibi hissediyorum.

Ve bu biraz da benim suçum.

Söyleyin sayın dinleyen, sizinle uyumuş muyduk?

Win-win

Zarlar atıldı ve ne olursa olsun herkes kazanacak demiştim. Kaybettim. Kaybın kazanç olacağını varsayarak, sonunda en azından bir derdin sonunu göreceğimi düşünerek kaybettim. Zar attığım için değil, zardan sonra ne yapacağımı bilmediğim için, her adımın kumar olduğunu bilmediğim için kaybettim. Evren'in kaos olduğunu unuttuğum, insan düşüncesinin basit olmadığını, kimsenin vakumda yaşamadığını unuttuğum için kaybettim. Kaybettim ve kaybettim. Her kaybettim dediğimde kazandığıma inanmama rağmen kaybettim. Ellerimle mahvettiğim şeylerin azlığına inanmama rağmen kaybettim. Belki bu sefer, gerçekten de, bir kez olsun kendi ellerimle kaybettim. Tanrıyla kumar oynadım. Ve kaybettim.