Zar düştü ahşabın üstüne. Pulların arasında yuvarlanırken siyah beyaz dikti tüm gözlerini ayrıldığı ellere. Nerede duracağını bilmiyordu veya nasıl duracağını, sadece yuvarlanıyordu. Sınırlarını gördü, o vernikli ahşap yeni yuvasının duvarlarını. Bir pula çarptı. Ve bir diğerine. Siyah pullar gözlerini kapıyordu. Bir pul ve bir pul daha. Durdu. Artık her yeri ve her şeyi görebiliyordu, tüm gözleri özgürdü.
2014
Ön sayfa:
Özgürce gidiyordu. Onu bağlayan her zincirden kurtulmuş, kendi varlığıyla kendini bulmaya gidiyordu. Yavaş yavaş ve emin bir şekilde düşüyordu. Yolu belirsizdi ama bu önemli değildi, önemli olan özgürlüktü ve ona ulaşacaktı. Başardı. Tamamen kurtulmuştu. O dev dondurma topundan tamamen kurtarmıştı kendini. Kahverengi bir huzurla buluşmuştu resmen.
Ve o, oldu.
Dev, ıslak, pembe bir şey onu huzurundan kopardı.
Arka sayfa:
Küçük bir yaprak düşer suya
Savrulu
Bir tilki gezer yanında
Su küçük, tilki biraz daha
Tilki içer suyu
Yaprak süzülür
Karanlık çöker üstüne
Gözler üşüşür
Yaprak kurur geceleyin
Susuz kara toprakta
Gündüz savrulur yine
Başıboş bir rüzgarla
~2014, en sevdiğim şey ilk hikayenin bir tavla zarı hakkında olması
Ölmek için doğar insan, doğar, doğurur ve ölür. Bu sebeple "Doğmuş, doğurmamış" ve zamansız, dolayısıyla ölümsüz bir tanrı doğrudan insanlıktan farklılığı ortaya koyar. Yok olunamazlık, Evren'in temel bir kanunu olsa bile Evren'deki her varlığın ölüyor olması bu tanrı anlayışını sadece Dünya üzerindeki canlılıktan değil, bildiğimiz tüm var olma şekillerinden uzak tutar. Ve ilginç bir şekilde semavi dinler insana benzeyen ama var olmanın mantıksal şartlarını üzerinde barındırmayan bir tanrı fikrini yaymakta gerçekten başarılı olmuşlardır.
2014