1:
Bir gün bir gün, bir çocuk
Eve de gelmiş kimse yok
Açmış bakmış dolabı
Koku da sarmış her yanı
2:
Atlı karıncanın atlarında
Seken tavşanlar gibi
Zıp, zıp, zıp, zıp
3:
Peki ya atlar pembe
Morlar yeşil olsaydı?
O zaman da babam
Böyle pasta yapmayı bilir miydi?
4:
I would call that "non-regression to mean".
2014
1:
Çalan gitarın sesi seninki, Tellerden çıkan her nota
Bir ölüm,
Bir özlem
Asitten yazılamamış bir şiir
2:
Bu acıyı bana Tanrılar verdi
Bildiklerini bilmek istedim diye
Gerisini geçirmiyorum, biraz gereksiz buldum
Certainly 2014, Sude falan var. (bir de mavi dolma kalem mürekkebi tabi de)
1:
Boş bir zihin hiçbir şeyi yazmaya elverişli değil
Biliyorum bu biraz çelişkili, biraz da yalan
Belki de o kadar doldu ki içine varamıyorum
Belki de ve söylenen ve söylenemeyen her şey boğuyor beni
Herkesi
Sessiz bir zihin huzur için yarı-uygun, sanat için ölü
Bak yine susuyor
ve
düşüyor
karanlığa
Arka sayfa:
1:
Kayalık karanlığın ışıkları altında parlarken tırmanmak garipçe yaşamış her şeyin sonunu getiriyordu sanki.
2:
Aşk dökülürken göklerden aşağıya
Yıldızlar koşup gelirken
Her şeyin anlamsızlığı çöktü içine
Basit ışıklar sardı dünyayı
Son sözler ve sarılmalar
Bitirdi dünyayı
Bir daha başlamayacağını bilerek
3:
Kelimeler kelebek gibi uçuyordu dudaklardan
Var olduğum ve yok olduğum kelimeler
Dudaklarından
Kaçıyordu gece aklından
Beni sen, seni ben yapan gece
Kaçıyordu,
Yalnızlıktan.
4:
Gökler çöktü üzerine yıldızların
Hepsi direndi, parladı
Ve parladı
Korku da parladı o gece
Ve
Gökler çöktü üzerine yıldızların
Hepsi direndi, tek tek söndü
Hepsi Tek tek söndü
2014