Yamalı Şiir

Ellerimle mezarını açtım bugün

Avuç avuç toprak sonra vardım sana

Yüzün aynı, saçın aynı (Zaman bazen dokunmaz ya insana) Gözlerin de aynı bakacak gibi Ama bir başka Girdiğin denizlerde yüzdüm bugün Tenini tenimde hissederim belki diye Rüzgar bile beni reddetti Nefes alamadım, gittim Şehrindeydim yine bugün Pazarda dolaştım, biraz alışveriş yaptım Waffle aldım hatta bize Eve geldim, ama yoktun Sokakta kaldım, dönemedim de Eve geldim ben bugün Belki aklına gelir de uğrarsın diye Gelmedin, ben de gitmedim Yalnızlığımla kaldım yine

Tomris

Çok yazasım gelmiyor. Annem, babam linki bilince hiç yazasım gelmiyor da.

Unutmaya çalışacağım. Çok yazasım gelmiyor. Yoğun duygular yaşamadıkça aklıma yazacak bir şey gelmiyor gibi. Her zamanki hâl devam ediyor, işim de yazı yazmak olmadığı için "pratik yapmalısın Oğulcan, hep yazmalısın" gibi bir durum yok. Yazmıyorum. Yazmıyor olmak biraz batıyor, ama yazmıyorum. Bunu niye yazıyorum? Yazmak istediğim için. 10-20 günlük kuraklık biraz azalsın diye. Yazmak istediğim şeyler aklıma geliyor aslında ama hep bir iki cümle halinde kalıyorlar. Dürüst mü olsam artık ya? Çok zarar verecek gibi hissediyorum dürüstlük. Bindiğim dalı kesiyormuşum gibi, geleceğime hasar verecekmişim gibi. Plancı mı oldum? Plancı oldum. Dürüst olmak zormuş. Yazıp yazıp sildim.

Deneyelim biraz:

Yazdıklarımı okumanı istiyorum. Aslında, yakın bir zamana kadar aklımda olan bir fikir bile değildi. Okumadığını söylediğinden beri bir daha bakacağını düşünmemiştim. Lafını koyduğun zamandan beri bakmamış bile olabilirsin yani hatta. Bilemem. Kanıtlayamam. İnanabilirim. Umabilirim. Arada aklına düştükçe "ne yazdı bu yine acaba" dediğini umabilirim. Hoş, bunu dediğini bile pek umamıyorum ki. Her şey sanki ümitsizlikler ve belirsizliklerle kaplanmış bir karanlığın altında ya da sadece gerçeği görüyorum. Katıksız bir umarsızlık içerisinde sadece basit bir merakla bakıyorsun diye düşünüyorum, ama insanlar umursamadıklarında bakmazlar ki. Biraz daha bak lütfen. O kadarı da güzel. Diyeceklerim bu kadar değil, ama nasıl devam edeceğim konusunda da aklımı toparlayamıyorum. Bir şeyleri yazdım sildim yine. Ben sana söylerim belki bir gün, sen de öyle bir şey yokmuş gibi yaparsın. Yaşar gideriz. Olmayan şeylere inanıyorumdur belki de, her şeyin altını kaza kaza anlam aramaktan yorulmuşumdur. Hoş, artık o kadar da aramıyorum bile.

Son bir şey daha deyip gideyim, Umarım Tomris olmak biraz hoşuna gidiyordur Aysel. Çünkü şikayet etsem de sana yazmayı seviyorum. Kendine iyi bak!

Inferni Nakaratı

Önümde bir kapı, ardında bir orman İçinden geçip gidilecek tanıdık bir karanlık var Buraya atan belli, attıran belli Sadece, Kapıdan geçerken arkada bırakılacak umutlar var

Bir adım ve bir adım daha

Sessiz dalların arasında bir ışık var

Işığa aldanan belli, aldatan belli

Yine de, Gidilecek bir yol ve dönülecek bir hayat var