top of page
  • Yazarın fotoğrafı: cingiler
    cingiler
  • 2 Oca 2020

Güncelleme tarihi: 22 Şub 2020

It’s the point where you can’t decide what are you going to do. Try to kill yourself? Lame.Blast her right brain? Pretty useless,she will eventually cry but it’ll end soon.Ask your questions? She won’t answer.Whether you ask or you don’t ask -just keep them for your yourself for example- it will hurt yoursefl. It will bloody hurt yourself,you will feel it in your internal organs as it’s a real shitty pain,it’s not,it’s just something your brain makes up?Why do you still feel it then? Because,it fucking hurts.That’s the answer you’re looking for.You don’t have to love me,you don’t have to like me,but for the sake of humanity and sanity,please give a damn answer.Why don’t you?Is it because you’re so cool? Is it because you just don’t care about me? Why my dear? Why? 2013

  • Yazarın fotoğrafı: cingiler
    cingiler
  • 2 Oca 2020

Birisini sevmek diyoruz,peki bu kadar inişli çıkışlı duygular,bir sevdiğinizi bir an sonra sevmemek,acı çekmek.Her şeyin temelini bilirken yine de devam etmek,aşık olmak,sürünmek,süründürmek,sürünmeye rağmen mutlu olmak,gülümsemek,bir daha gülümseyemeyecek olmaktan korkmak.Ne yapabilirim? Ne yapacağımı bile bilmemek? Beni düşünüyor mu? Özledi mi? Korku nedir? Önceki yazılarımda her anıyla belli olan karanlığın yerine gelen ışık beni yeniden karanlığa gömdüğünde ne yapacağım?Tekrar karanlığı kaldırabilecek mi zihnim? Hayır. Dikkatli olmalıyım bu sefer ama bilemiyorum bile.Dayanamıyorum artık kendi acıma,mutluluğuma ve diğer çelişkilere…

Seni seviyorum. 2013

  • Yazarın fotoğrafı: cingiler
    cingiler
  • 2 Oca 2020

Koca bir yıl geçmiş,en son yazımı yazalı.Belki de bıkmıştım yazmaktan,belki de yazmanın faydasızlığından sıyrılmak istemiştim.Ne kadar da rahatlatıcıydı oysa ki…Okumayacağını bilmek,başkasının okuduğunu bilmek,kaybetmek,kazanmak ve yine kaybetmek.“Kasa her zaman kazanır”,hayatta herkes kaybeder.Sürekli kazanmak diye bir şey yoktur.En sonunda hayatını “kaybeder"sin.Bilinçliliğin yitirilir,ölüm belki de dalga fonksiyonu olarak bilincine devam etmektir ve gerçek Cennet…Bu düşüncenin şu an aklıma gelmiş olması bile tüm melankolimi öldürdü.-tag words:Dalga fonksiyonları,ölçme problemi,bilincin gereği,von neumann yorumu,ölüm,dalga fonksiyonuna dönüş,sonsuzluk,umarım hatırlarım- 

Peki ne oldu bu bir yılda? Mutlu oldum çokça,çokça da üzüldüm.Daha çok üzülmüş olabilirim,son yazımda "6 ay” demişim,hangi olaydan bahsettiğimi tam bilmiyorum,aralıkta da yazmış olabilirim,martta da,muhtemelen yazdığım aralıktı.Şu an -eğer aralıkta yazdıysam- o “6 ay” 1 yıl 8 aydan biraz daha fazla oldu yanlış hesaplamadıysam.Zaman geçiyor,algılayamıyoruz bile.Yazık ya,yaşananlar,umutlar,her şeyin ölümü.Yeni başlangıçlar ve onun yanlışlığındaki kayıp.Kurtulamayacak mıyım ben içimdeki karanlıktan?Neden bu kadar çok seviyorum acı çekmeyi? Birisi,sadece birisi bana yardım etse ya…Neden yanlış kararlar veriyorum?Bilmiyorum,bilmiyorum…Yeter şimdilik bu kadar.Bir yıl geçmiş ya. 2013

© 2020 Oğulcan Cingiler

bottom of page